
Sunday, April 1, 2012
GIVE THANKS

Sunday, February 5, 2012
Will It Ever Snow in the Philippines?

Today as I woke up and visit my Facebook homepage, I was suddenly engrossed with the pictures posted by my friend who lives now in Japan for years. The pictures which caught my attention, are scenic views of the city blanketed by snowflakes taken outside her window.
Saturday, December 31, 2011
NEW YEAR AS WE DEFINE IT

Monday, November 7, 2011
ANIMA CHRISTI AND EID’L ADHA

By Jeffrey R. Ballares
(Feature)
If someone will ask me what’s my most wonderful song of praise ever written under the Catholic Church, I will choose Anima Christi. Everytime I sing this song during the sacred mass, I just can’t help but to feel the holyness of the song. I am moved by every bit of its lines, appreciating the sanctity of its meaning.
And the lines that really catches my inner being are : “From all the evil that surrounds me, defend me. And when the call of death arrives, bid me come to thee.”. The lines reminds me that it’s HIM is the only saviour of all human beings and it’s us, His sons and daughters are His prime importance that He’s willing to sacrifice all the things after us. Let me also take this opportunity to share the below song of praise:
On this day, the Feast of Sacrifice or Eid’l Adha is being celebrated by our Muslim brothers and sisters. The feast commemorates the sacrifice of Abraham in his son Ishmael as an act of obedience to God, before God intervened to provide him with a sheep – to sacrifice instead.
To our Muslim brothers and sisters, we share our deepest regards with the Feast of Sacrifice. We believe that it’s not the religion that differentiates us, but it’s our Faith to our God that binds us all.
Happy Eid’l Adha!
Photo credits:
http://cakirosman.wordpress.com/2005/11/20/abraham-ishmael-sacrifice-and-about-kurban-bayrami/
Sunday, November 6, 2011
PITCHER OF HAPPINESS
By Jeffrey R. Ballares
View
We are bound to create our own destiny as a person, from the time we are brought to existence until this moment we spend our life breathing. But amidst all the experiences that life brought to us, have we ever asked ourselves if we already spent a life worth meaningful in the eyes of God?
The answer may be indefinitely a yes or a no. But believing that we are doing our best to become worthy in His eyes..I believe it’s enough.
As I look at the pitcher remotely laid on top of the table, I noticed that it is already half full of water. The half of it I suppose, was already drank by some members of the family. It’s the water that has been consumed by someone, is the thing that makes the pitcher worthy.
Just like us, we are like pitchers that has been proven by time. We are pitchers that carries values, talents, and wisdom that are being shared with others in the form of blessings. And through this, we are able to create a life that is meaningful. As we continue living under His grace, the pitcher will never get emptied, for others will also be sharing their waters on us.
And the cycle goes on.
Sunday, August 28, 2011
MAKULAY ANG QUIAPO

Ni Jeffrey R. Ballares
(Feature)
Isang salita ang maibabansag ko sa Quiapo.
Makulay.
Oo, makulay ang Quiapo. Kung hindi mo naitatanong, matagal ko nang matalik na kaibigan ang lugar na ito. Ang lugar na ito...na ipinakilala pa sa akin ng pinsan kong matagal na ring naninirahan sa ibang bansa.
Mabalik ako, alam mo ba kung bakit Quiapo ang napagdiskitahan kong gawan ng kwento ngayong araw na ito?
Eh kasi, nagtatampo na raw siya sa akin. Matagal na raw kasi akong humahabi ng kung anu-anong kwento pero ni hindi ko man lang daw siya maisipang gawan ng isang katha ukol sa kanya.
Kaya heto, nakaumang na ang mga daliri ko sa pagtipa ng keyboard para ilarawan siya sa abot ng aking makakaya.
*****
PAGSASALARAWAN – UNA
Linggo, alas 9:00 ng umaga. LRT Carriedo Station.
Eeskapo ang aking mga paa mula sa loob ng tren. Dala-dala nito ang aking katawan patungo sa simbahan ng Poong Nazareno na nasa pusod ng Quiapo.
Lahat ng aking mga kasabayang tao ay nagsasalimbayan ng agos. Lingid sa kaalaman kung saan ang daan patungo. Tila mga langgam na may kanya-kanyang sandatahan patungo sa kani-kanilang kolonya.
PAGSASALARAWAN – IKALAWA
Nagsimula akong sumabay sa agos ng tao sa gitna ng kalyeng puno ng kung anu-ano. Sa aking paglalakad, iba’t-ibang senaryo ang pumupukaw sa aking diwa.
Nariyan ang manong na nagwawasiwas ng mumurahing damit pambata sa bawat taong dumaraan. Mababanaag ang sigla sa boses niya habang inilalako ang sando at shorts. Sa pagwagayway niya ng damit ay masisilayan mo ang pag-asa niyang makakarami siya ng benta sa araw na iyon.
Nagpatuloy pa ako sa pag-usad sa gitna ng mga nag-uunahang tao. Sa tabi ng kalye, naroon si manang na nagtitinda ng mga prutas na nakahilera sa kanyang munting kariton. Mayroon siyang dalandan, mangga, ubas at papaya. Napakalamig sa mga mata ng mga inilalako niyang prutas.
Hahakbang sana ako para magpatuloy sa paglalakad ng biglang sumambulat sa aking harapan ang mga batang kalyeng naghahabulan! Walang pakialam ang mga ito kahit pa walang suot na tsinelas ang mga paa. Sige-sige lang sa pagtakbo habang pumapangibabaw sa kanilang mga bibig ang walang humpay na halakhakan.
Sa isang sulok ng kalsada nakita ko naman ang isang paslit na nag-iihip ng mga bula. Ang mga bulang iyon ay inihele ng hangin at nagtungo sa aking direksiyon. May bumangga sa aking katawan at tuluyang pumutok, ang ilan naman ay pinutok ng aking mga daliri. May ilang bula rin na nakawala at pumainlalang sa kaitaasan. Ito ang panghalina ng batang paslit para bilhin ang kanyang inilalakong mga botelya na naglalaman ng likidong bumubula kapag hinipan.
Lakad pa.
Sa paglinga-linga ko sa magkabilang daan ay kapansin-pansin rin ang mga gusaling niluma na ng mga taon. Laman ng mga gusaling ito ang mga nagtitinda ng appliances, naglalakihang tela, makikinang na alahas at aksesorya, iba’t-ibang klaseng bag, mabebentang fast food chains at kung anu-ano pa.
At bago ako pumasok sa simbahan, nariyan bubungad ang mga naglalako ng simbolismo’t imahe ng Poong Nazareno. Mayroong panyo, kuwintas at mga santong yari sa kahoy. Naroon din sa gitna ng mainit na sikat ng araw ang mga namamalimos na kapuspalad.
PAGSASALARAWAN – IKATLO
Sabay-sabay na aawit ng papuri ang mga tao sa loob ng simbahan habang naglalakad patungo sa pedestal ang pari na nakasuot ng nakabibighaning abito. Sa likuran niya makikita ang walang katulad na altar ng Mahal na Poong Hesus Nazareno. Naiilawan ito ng kulay pula, asul at dilaw upang lalong tumingkad ang kaanyuan sa harap ng mga deboto.
Matapos ang pagbabahagi ng salita ng Diyos at sermon ng pari ay sabay-sabay namang magsasalo ang mga tao sa katawan ni Kristo. Sa saliw ng musika ay isa-isang tumatanggap ng ostiya ang mga ito na susundan ng taimtim at taus-puso nilang panalangin.
Sa pagtatapos, hindi makukumpleto ang misa sa pagbabasbas ng agua bendita bilang bendisyon sa mga deboto. Kasabay ng bendisyon ang pag-awit ng mga tao sa himig ng “Nuestro Padre Hesus Nazareno...”. Matatapos ang misa sa isang masigabong palakpakan na kumakatawan sa pagpupugay sa Kanya.
Lahat ng senaryong ito...ay naglalarawan sa walang katulad na mukha ng Quiapo.
*****
O hayan, sana naman napagbigyan ko ang kahilingan ng aking matalik na kaibigan. Hanggang sa muli naming pagkikita!
Photo credits: http://traveleronfoot.files.wordpress.com/2008/06/carriedo-street.jpg
Sunday, August 7, 2011
FORGIVE & FORGET

By Jeffrey R. Ballares
(Poem)
Listening to nostalgic melody of the harmonica
Gives us a feeling of priceless euphoria
We thanked the times we said hellos
We shared gentle tapping of shoulders as great fellows
Remembered the morning that greeted us with a warm embrace
T’was when the day conspires; bestowing us another space
Additional grace...could this be a sign?
Hopes the entire day shall be in align
And when the sun sets in the West
We finished each others company with a remarkable jest
Smiles that’s drawing in our faces
Will take us surely in far away places
